در جوار روستای رادکان، برجی وجود دارد که به برج یا میل رادکان شهرت دارد. برج رادکان در ۴ کیلومتری جنوب شرقی روستای رادکان و در ۴۲ کیلومتری جنوب کردکوی و ۵۴ کیلومتری جنوب غربی گرگان و ۱۱۷کیلومتری گنبد قابوس این برج در یک منطقه کوهستانی- جنگلی بر روی تپهای طبیعی که از جنس خاک و سنگ است بنا شده. و دارای موقعیت خاص طبیعی و سوقالجیشی است.
تمام بدنه بنا از آجر ساخته شده و آجرهای آن از نظر پختگی، رنگ و استحکام مانند آجرهای گنبد قابوس است. پوشش بنا به صورت دو پوسته بوده که پوسته داخلی به صورت تخم مرغی و پوسته دوم(بیرونی) به صورت رک و سازه بنا آجری با ملات گچ است. ورودی آن در ضلع جنوبی و دارای کتیبه به خط کوفی تزیینی بوده هرچند در گذشتههای دور تخریب شده است. در زیر ناحیه پاکار برج، کتیبههای زیبایی به خط کوفی و پهلوی با آجر و گچ اجرا شده که نام بانی اثر و شروع کار بنا(۴۰۷ ه.ق) و سال اتمام(۴۱۱ ه.ق) و نام معمار آن به اسم احمد ابن عمر نوشته شده است. میل رادکان متعلق به قرن ۵ هجری قمری است و با شماره ۱۴۵ به تاریخ ۱۵/۱۰/۱۳۱۰ درفهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برای بنای برج رادکان تاکنون پژوهشگران کاربردهایی همچون قصر، مقبره، گنبد و برج بیان کردهاند، اما تا زمان خواندن تمام کتیبههای این بنا برای قطعیت این موضوع، باید منتظر بود. تاکنون بر اساس متنهای قرائت شده برخی از این کتیبهها، گفته شده است که بنای رادکان متعلق به یکی از اسپهبدان آلباوند تبرستان به نام ابوجعفر محمد ابن وندریان بوده است و این گنبد مدفدن وی است.
بر کتیبهای که در زیر گنبد دیده میشود، ساخت آن در ۴۰۷هجری قمری ذکر شده است. این بنا از دو قسمت گنبد و بدنه تشکیل شدهاست. گنبد آن به صورت ترک(مخروطی شکل) و دو پوشه است، که بیش از ۳۵متر ارتفاع دارد. بدنه بسیار ساده و دارای آجرچینی معمولی و دارای تزیینات آجرکاری و گچبری است. به منظور استحکامبخشی بیشتر حد فاصل بندهای آجرها با فشار انگشت دست به داخل فشرده شدهاست که قابل توجه است. زیباترین قسمت بنا در بخش فوقانی آن قرار دارد که عبارت از دو ردیف قطار بندی و دو کتیبه کوفی و پهلوی است در میان تزئینات آجرکاری و گچ بری که نام بانی و تاریخ ساخت بر آن نوشته شدهاست. طرح داخلی گنبد رادکان مدور و دارای نمایی ساده از گچ و آهک است. در تمام بدنه بنا، آجر و ملات گچ و آهک بکار رفتهاست.
در گذشته کتیبهای به خط کوفی بر ورودی بنا وجود داشته که در دوره قاجار، به سرقت رفته است. این بنا به شماره ۱۴۵در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.